belka

Pakiety


więcej 

ALEKSANDER FORD 3xDVD Arcydzieła Polskiego Kina


(Arcydzieła Polskiego Kina)

Ulica graniczna, 1948, 115 min
Piątka z ulicy Barskiej, 1953, 110 min
Pierwszy dzień wolności, 1964, 90 min

oraz dodatek:
Kochany i nienawidzony - dramat życia i śmierci twórcy
„Krzyżaków”, dokument, 2002, 49 min

w sprzedaży od 29.09.2011


Kolejną kolekcją z serii „Arcydzieła Polskiego Kina”, którą Wydawnictwo Telewizji Kino Polska
oddaje do rąk swoich widzów, jest box filmów ALEKSANDRA FORDA zawierający trzy jego
obrazy: Ulica Graniczna, Piątka z ulicy Barskiej i Pierwszy dzień wolności. „Istnieje dwóch
Aleksandrów Fordów- pisał Stanisław Janicki, biograf i badacz twórczości artysty - jeden -
ciekawy, nawet intrygujący twórca i drugi - wielkorządca polskiej kinematografii,
znienawidzony przez środowisko filmowe, w tym dziennikarzy i krytyków filmowych. (…)
Stopniowo poznawałem człowieka skomplikowanego, pogmatwanego, pełnego sprzeczności,
cech dobrych i najgorszych, pełnego kompleksów, na pozór zorganizowanego i dążącego za
wszelką cenę do wytkniętego celu, a jednocześnie ulegającego najprostszym, żeby nie
powiedzieć najprymitywniejszym odruchom i emocjom. (…)Nie waham się nazwać Aleksandra
Forda postacią nie tylko dramatyczną, ale i tragiczną.” Filmy prezentowane w boxie również
dotknięte są dramatycznym rozdarciem i podwójnością. Ford miał permanentne kłopoty z
cenzurą: W II RP jego filmy najczęściej nie trafiały na ekrany, bo zarzucano mu sianie
wywrotowej, komunistycznej propagandy. Także w PRL jego twórczość była wielokrotnie
cenzurowana. Oskarżycielska „Ulica graniczna”, w której przedstawił dramat zagłady Żydów
ukazując losy dzieci mieszkających przed wojną w jednej kamienicy, uznana przez władze za
film antypolski, uległa w ostatecznym montażu znacznym zmianom i okaleczeniu, po tym, jak
biuro polityczne wyraziło oburzenie, że reżyser nie powiązał martyrologii Żydów z ideologią
marksistowską. Z kolei „Piątka z ulicy Barskiej”, film o reedukacji grupy warszawskich
łobuziaków, doświadczonych już przez wojnę, przez pracę i rywalizację w nowo-wyzwolonej
ojczyźnie, szokował sugestiami, że „reakcyjne” podziemie polityczne jest głównym
inspiratorem przestępczości. Jakkolwiek kontrowersyjna jest jednak postać Aleksandra Forda,
jak i wymowa jego filmów, stanowią one bez wątpienia swoisty tekst kultury, dokument
historii kinematografii polskiej i ścierających się w niej, nie zawsze słusznych, a często
haniebnych idei i „zwrotów akcji”, których nie wymażemy z naszych dziejów, tak samo jak nie
zaprzeczymy istnieniu filmowego dorobku twórcy „Krzyżaków” i nie przekreślimy miejsca,
jakie zajmuje on w polskim kinie.

Aleksander Ford. Urodzony w 1908 w Kijowie jako Mosze Lifszyc, reżyser filmowy, pedagog.
Absolwent historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Ford zadebiutował jako reżyser
filmów dokumentalnych w 1928 r. Dwa lata później był współzałożycielem Stowarzyszenia
Miłośników Filmu Artystycznego "Start", a w 1935 r. - Spółdzielni Autorów Filmowych SAF. Już
jego pierwsze dokumenty i fabuły zwiastowały duży talent, oryginalność i wrażliwość
artystyczną. Pierwszym ważniejszym obrazem, który przyniósł mu rozgłos, był nakręcony w
1932 „Legion ulicy”. W tymże roku wyjechał do Palestyny, by nakręcić film i reportaże o
osadnikach żydowskich (Sabra; Kronika Palestyńska; Makabiada). Kolejnym obrazem
podejmującym tematykę żydowską był nakręcony w 1936 film „Droga młodych”. Po klęsce
wrześniowej 1939 r. znalazł się w ZSRR. W 1943 r. współorganizował Czołówkę Filmową 1
Dywizji WP im. Tadeusza Kościuszki, przekształconą później w Wytwórnię Filmową WP, której
był komendantem. Z tego okresu pochodzą filmy: „Przysięgamy ziemi polskiej” (1943) oraz
„Majdanek” (1944). Podczas II wojny światowej w ZSRR realizował dokumentalne i
szkoleniowe filmy dla wojska. W 1945 r. został pierwszym dyrektorem przedsiębiorstwa "Film
Polski". Stał się wtedy bodaj najważniejszą osobą w polskiej kinematografii. Był kierownikiem
artystycznym Zespołu Filmowego "Blok" (1948-49) i "Studio" (1955-68). Wykładał w PWSF w
Łodzi (1948-68), w latach 1954-56 dziekan Wydziału Reżyserii tej uczelni. Po wojnie
zrealizował szereg głośnych filmów, nagradzanych wielokrotnie na międzynarodowych
festiwalach, m.in.: Ulica Graniczna (1948), Młodość Chopina (1952), Piątka z ulicy Barskiej
(1954), Pierwszy dzień wolności (1964) oraz Ósmy dzień tygodnia (na podstawie opowiadania
Marka Hłaski). Do historii polskiego kina przeszedł przede wszystkim jako twórca ekranizacji
"Krzyżaków" - pierwszej w kraju "superprodukcji" (nominowanej w 1960 roku do Oscara),
zrealizowanej - też po raz pierwszy - w systemie CinemaScope i na taśmie Eastmancolor. W
1968, w wyniku antysemickiej nagonki, został zmuszony do emigracji - wyjechał najpierw do
Izraela, następnie do RFN, potem do Danii, gdzie udało mu się nakręcić film "Pierwszy krąg";
nawiązał też współpracę z imigracyjnym teatrem Ateneum 77. To wszystko było jednak za
mało, by w pełni wykorzystać jego potencjał twórczy. Reżyser tęsknił za pracą na planie, za
krajem. Jego prośba o zgodę na powrót do Polski została jednak odrzucona. Aleksander Ford
przeniósł się ostatecznie do Stanów Zjednoczonych, gdzie zmarł śmiercią samobójczą w wieku
72 lat.


w ramach serii Arcydzieła Polskiego Kina ukazały się również


pozostałe pakiety
newsletter
zapisz się do naszego newslettera
nowości
więcej

więcej

więcej